ԱՅՍՕՐ ՀԱՄԱՐՁԱԿ ՄԱՀԱՑԱԾ ԷԻ…
Նոյեմբերի 26, 2005
Դա պարզ վերամիավորման ընթրիք էր տարրական դպրոցի դասընկերների հետ։ Տարիներ են անցել այն ժամանակվանից, երբ ես այս ընկերներին չէի հանդիպել։ Հիշում եք ծաղրերը, սիրային պատմությունները, մանր վեճերը և զվարճալի խաղերը, որոնք կարող էիք խաղալ գրեթե ոչնչով։ Դե ինչ, մենք ընթրիք ունեցանք «The Heeren»-ի «Marche Movenpick»-ում։ Ընթրիքից հետո գնացինք կարաոկե և բիլիարդի։ Ամեն ինչ զվարճալի էր և հիանալի։ Մենք մեկնեցինք ժամը 1:15-ին։
Բոլորը տուն են գնում։ Ես որոշում եմ գնալ ընկերոջս տուն՝ Սերենգունում, որպեսզի քննարկենք մեր մարզումների ծրագիրը՝ «Հարսանեկան ամբողջական համակարգը»։ (Գիտեմ, անհեթեթ է հնչում)։ Մենք չորսով կազմակերպում ենք մեր տեխնիկան և դասի պլանը։ Սա տևում է մինչև առավոտյան ժամը 5-ը, երբ զգում ենք, որ մեր էներգիան սպառվել է։ Հիմա գալիս է դժվար որոշումը… պե՞տք է գիշերենք նրանց մոտ հաջորդ յոթ ժամերը մինչև կեսօր։ Կամ հանդուրժենք հոգնածությունը, բոլորին տուն տանենք, իսկ հետո մեզ տուն ուղարկենք։ Դե, իմ ընկեր Թայը առաջարկում է վարել իմ մեքենան, այնպես որ, կարծում եմ, կարող եմ դիմանալ դրան և ինքս ինձ հետ վերադառնալ, երբ նա Լիդիային և իրեն տուն ուղարկի։
Մենք Լիդիային թողնում ենք նրա տանը՝ Սերենգունի կենտրոնում։ Այնուհետև ես և Թայը շարունակում ենք ընթանալ Կենտրոնական մայրուղով, նպատակ ունենալով հասնել Ջուրոնգ։ Թայը բաց է թողնում Պան կղզու մայրուղու (PIE Ջուրոնգ) ելքը, ուստի ես նրան թակում եմ և ասում. «Հեյ, դու բաց ես թողել շրջադարձը»։ Թայը ասում է. «Լավ, քանի որ մենք արդեն այստեղ ենք, եկեք պարզապես գնանք սովորական ճանապարհով՝ ԱՅԵ (Այեր Ռաջա մայրուղի)»։ Ես մատներով թափահարում եմ նրա ձեռքը և ողբում. «Կարճ ճանապարհ ունեմ, մի՛ գնա… երկար ճանապարհ գնա»։ Նա անկեղծանում է։
Քնկոտ եմ զգում, ուստի նստատեղս հետ եմ թեքում և հանգստանում։ Կիսաբաց աչքերով նայում եմ Թայ-ին։ Նա նայում է ճանապարհին։ Ասում եմ. «Լավ, պարզապես շարունակիր վարել»։ Փակում եմ աչքերս, ամեն ինչ մթնում է։ Զգում եմ միայն շարժիչի դղրդյունը, նստատեղի կաշվե ծածկը և օդորակիչի սառը ձայնը։ Երկար ժամանակ միտքս լիակատար դատարկության մեջ է… խորը քնի մեջ եմ։ Հետո ՀԱՆԿԱՐԾ՝ ԲԱՆԳ։ Զգում եմ, որ մեքենան այնքան ուժեղ է շրջվում, որ շրջվում է։ Մտածում եմ. «Ա՜յ քեզ բան։ Թայ, քնե՞լ ես»։ Ոչինչ չեմ տեսնում, աչքերս դեռ չեն աշխատում։ Զգում եմ ևս մեկ ԲԱՆԳ, ապա ԵՎՍ ՄԵԿԸ։ «Օ՜, Աստված, սա վերջն է։ Բուդդան օրհնի մեզ»։ Վերջապես ուժեղ ՃԱԿԱՏԸ գրեթե գլուխս պոկեց պարանոցիցս։ Ամեն ինչ դեռ մութ էր, բայց հետո լսում եմ. «Լենս, արագ։ Դուրս արի մեքենայից»։ Աչքերս բացվում են, և տեսնում եմ մայրուղին։ Արագ զգում եմ մարմնումս ցավ… ոչ մի նշան։ Անջատեք անվտանգության գոտին և բացեք դուռը։ Մեքենայից դուրս վազելով՝ զգում եմ ճանապարհի հոտը։ Սա այնքան անիրական է թվում։ Իսկապե՞ս է սա տեղի ունենում։ Սպասում եմ, որ արթնանամ և ասեմ, որ սա վատ երազ է։ Բայց վայրկյանների ընթացքում հասկանում եմ, որ դա չի անհետանալու։ Պետք է հանգիստ մնամ և դեմ առ դեմ կանգնեմ իրականության հետ։
Առջևում տեսնում եմ սև Honda Prelude-ը, որը մեզ հարվածեց։ Այն նաև շրջվել է և հարվածել ճանապարհի ցանկապատին։ Մեքենայի վթարային լույսերը թարթում են։ Վարորդը դեռ դուրս չի եկել։ Հետաքրքիր է, թե արդյոք նա անգիտակից է… Հինգ րոպե անց ժամանում է ոստիկանությունը, ինչպես նաև ականատես տաքսու վարորդը, որը պատմում է, որ երբ սև մեքենան հարվածեց մեզ, մենք շրջվեցինք և գրեթե բախվեցինք իր տաքսիին, բայց նրա արձագանքը արագ էր, և նա փոխեց երթևեկության գոտին։
Սև Honda-ի վարորդը դանդաղ քայլում է դեպի մեզ՝ մոտ 20 տարեկան նիհար հնդիկ տղամարդ, որը թմրեցած տեսք ուներ։ Ժամանում են ավելի շատ ոստիկաններ և նրան ենթարկում են ալկոհոլի ստուգման։ Նա շատ ավելի ծանր վիճակում էր։ Այսպիսով, նրան ձեռնաշղթաներով տանում են։
Ես պարանոցի ջղաձգություն ունեմ մտրակի վնասվածքից, մինչդեռ Թայ-ի ձեռքը ցավում է հարվածից։ Մենք քարշակ մեքենա ենք կանչում։ Այնուհետև ևս 12 ժամ հետևում ենք քարշակին, ոստիկանական արձանագրություններ կազմում, ապահովագրական հայցեր ներկայացնում և շտապ բժշկական զննումներ անցնում, մինչև տուն հասնելը։ Եվ հիմա, կեսգիշերվա ժամը 12-ն է։ Ես գրում եմ այսօր առավոտյան ժամը 6-ին տեղի ունեցած մի վթարի մասին։
Մի՛ ընդունեք կյանքը կամ անվտանգությունը որպես ինքնըստինքյան տրված։
