Ampir maot dinten ieu....
November 26, 2005
Eta teh ngan saukur acara reuni jeung babaturan sakelas sakola dasar. Geus mangtaun-taun kuring teu panggih jeung babaturan ieu. Inget wae gogojoan, carita cinta, pasea leutik, jeung kaulinan-kaulinan nu pikabungaheun nu ampir teu bisa diulinkeun make nanaon. Nya, urang dahar peuting di Marche Movenpick di The Heeren. Saatos dahar peuting, urang karaoke jeung ulin biliar. Sagalana senang jeung teu nanaon. Urang ninggalkeun tempat eta jam 1.15 isuk-isuk.
Saréréa mulih ka bumi. Abdi mutuskeun pikeun angkat ka bumi réréncangan abdi di Serangoon, kanggo ngabahas program latihan urang: Sistem Ngahiji Total. (Abdi terang, karasana klise.) Urang opat ngatur téknik sareng rencana palajaran urang. Ieu lumangsung dugi ka jam 5 énjing nalika urang ngarasa énergi urang béak. Ayeuna ieu kaputusan anu sesah… naha urang kedah nginep di dieu salami tujuh jam ka payun dugi ka tengah dinten? Atawa urang kedah sabar kana kacapean, nganteurkeun sadayana ka bumi teras nganteurkeun diri urang ka bumi? Nya, réréncangan abdi TY nawiskeun nyetir mobil abdi, janten sigana abdi tiasa sabar sareng nyetir sorangan saatos anjeunna nganteurkeun Lydia sareng anjeunna ka bumi.
Kami nganteurkeun Lydia ka bumi anjeunna di Serangoon Central. Teras abdi sareng TY teras-terasan ngalangkungan Jalan Tol Pusat nuju ka Jurong. TY sono kaluar ti Jalan Tol Pan Island (PIE Jurong), janten abdi ngagebug anjeunna sareng nyarios, "Hei, anjeun sono belokan." TY nyarios, "Ah kitu, kumargi urang parantos aya di dieu, hayu urang angkat ka rute biasana, AYEUN (Jalan Tol Ayer Rajah)." Abdi nyipratkeun leungeunna ku ramo abdi sareng ngeluh, "Aya jalan pintas ulah ... jauh teuing." Anjeunna tetep beungeut lempeng.
Kuring ngarasa tunduh, jadi kuring ngalieukkeun korsi ka tukang terus bersantai. Kuring neuteup ka TY ku panon nu satengah muka. Anjeunna neuteup ka jalan. Kuring ngomong, "Oke, teruskeun nyetir." Kuring peureumkeun panon, sagalana jadi poék. Kuring ngan ukur ngadéngé sora mesin, kulit jok, jeung tiisna AC. Pikiran kuring kosong lila pisan… Kuring saré tibra. Tuluy UJUG-UJUG, BANG! Kuring ngarasa mobil muter teuing nepi ka tibalik. Kuring mikir, "Sial! TY, anjeun saré?!" Kuring teu bisa ningali nanaon, panon kuring tacan bisa dipaké. Kuring ngadéngé sora BANG deui, terus SAREUNG. "Ya Allah, ieu tungtungna! Mugia Gusti ngaberkahan urang!" Tungtungna, hiji tabrakan tarik ampir-ampiran ngagebug sirah kuring. Sadayana masih hideung, tapi tuluy kuring ngadéngé, "Lance, gancang! Kaluar ti mobil!" Panon kuring muka jeung kuring ningali jalan tol. Kuring gancang ngadéngé awak kuring nyeri… teu aya tanda-tanda. Buka sabuk pengaman terus buka panto. Bari ngadadak kaluar ti mobil, kuring bisa ngambeu bau jalan. Ieu karasana anéh pisan. Naha ieu téh bener-bener kajadian? Kuring keur ngantosan hudang terus nyarios yén ieu téh ngan ukur impian goréng. Tapi sababaraha detik kalangkung, kuring sadar yén éta moal ngaleungit. Kuring kudu tetep tenang jeung nyanghareupan kanyataan.
Di payun, kuring ningali Honda Prelude hideung anu nabrak urang. Mobil éta ogé geus malik terus nabrak pager jalan. Lampu hazard mobil kedip-kedip. Supirna tacan kaluar. Jigana anjeunna pingsan…. Lima menit ti harita, pulisi datang, kitu ogé supir taksi anu jadi saksi mata, anu nyaritakeun yén nalika mobil hideung nabrak urang, urang malik terus ampir nabrak taksina, tapi réaksina gancang pisan sareng anjeunna ngarobih jalur.
Supir Honda hideung leumpang lalaunan ka arah kami, saurang lalaki India jangkung umur pertengahan 20-an, katingalina siga nu keur gering. Pulisi deui datang terus aranjeunna ngalakukeun tés breathalyser ka anjeunna. Anjeunna geus ngaleuwihan wates. Jadi anjeunna diborgol terus dibawa kabur.
Beuheung abdi keram kusabab whiplash, sedengkeun leungeun TY nyeri kusabab tabrakan. Kami nelepon treuk derek. Teras aya 12 jam deui nuturkeun treuk derek, ngadamel laporan pulisi, ngajukeun klaim asuransi, sareng pamariksaan médis darurat sateuacan kami uih ka bumi. Sareng ayeuna, jam 12 tengah wengi. Abdi nyerat ngeunaan kacilakaan anu kajantenan énjing ieu jam 6 énjing.
Ulah nganggap enteng Nyawa atawa Kaamanan.
